એક મહિલાએ એક વૃદ્ધ લારીવાળાને પૂછ્યું: "ઈંડા કેટલા રૂપિયા ડઝન છે?" વૃદ્ધે નમ્રતાપૂર્વક જવાબ આપ્યો: "બીબી, ત્રીસ રૂપિયાનું એક ઈંડું." મહિલા બોલી: "હું છ ઈંડા ૧૫૦ રૂપિયામાં લઈશ, નહીંતર હું જાઉં છું." વૃદ્ધ માણસ ધીમેથી હસ્યો અને બોલ્યો: "બીબી, જેમ તમારી મરજી હોય તેમ લઈ લો. મારા માટે તો આ દિવસની એક સારી શરૂઆત છે. આજે હજી સુધી એક પણ ઈંડું વેચાયું નથી, અને મારે આનાથી જ મારું ગુજરાન ચલાવવાનું છે." મહિલા પોતાના મતે શ્રેષ્ઠ સોદો થયો હોવાથી ખુશ થઈને ત્યાંથી ચાલી ગઈ.
થોડીવાર પછી, તે પોતાની લક્ઝરી કારમાં બેસીને એક મોંઘી રેસ્ટોરન્ટમાં પહોંચી, જ્યાં તેણે પોતાની સહેલી સાથે જમવાનું લીધું. બંનેએ કોઈ પણ સંકોચ વગર ઓર્ડર કર્યો, જમવાને માંડ હાથ અડાડ્યો, અને જ્યારે ૪૫૦૦ રૂપિયાનું બિલ આવ્યું ત્યારે ૫૦૦૦ રૂપિયા ચૂકવીને માલિકને કહ્યું કે બાકીના રાખી લો, આ ટીપ છે.
રેસ્ટોરન્ટ માટે આ ઉદારતા એક સામાન્ય બાબત હશે, પરંતુ ઈંડા વેચનારા માટે આ એક શાંત અન્યાય હતો. આપણે કેમ અવારનવાર નબળા અને જરૂરિયાતમંદ લોકો સામે આપણી શક્તિ બતાવવાની જરૂરિયાત અનુભવીએ છીએ? અને ઉદારતા ત્યાં કેમ બતાવીએ છીએ જ્યાં તેની સાચી જરૂર હોતી નથી? મેં ક્યાંક એક પિતાની વાર્તા વાંચી હતી જે હંમેશા ગરીબ લારીવાળાઓ પાસેથી વસ્તુઓ ખરીદતી વખતે કિંમત કરતાં વધુ પૈસા ચૂકવતા હતા. તેમના બાળકોએ તેમને પૂછ્યું કે "પિતાજી, તમે એવું કેમ કરો છો?" તેમણે કહ્યું: "આ ખૈરાત (દાન) જ છે, પણ ઇજ્જતના પડદામાં લપેટેલી."
(અંગ્રેજી સાહિત્યમાંથી સાભાર — પસંદગી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ પ્રો એપ્લિકેશન)
