"એક ધ્રુજતો હાથ, એક કાંપતી લાકડી અને એ આંખોમાં એવો સવાલ જે કોઈને દેખાતો નથી—
'શું આપણે ખરેખર આટલા લાચાર થઈ ગયા?'
આ એ જ હાથ છે જેણે આંગળી પકડીને ચાલતા શીખવ્યું હતું. એ જ પગ જે રાતોના જાગીને તમારા માટે દોડતા હતા, આજે દરવાજા પર તમારી રાહ જોઈ રહ્યા છે. પણ તમને ફુરસદ નથી. તમારી પાસે દુનિયાની દરેક વ્યસ્તતા છે, સિવાય કે એ ચહેરાઓને જોવાની જે તમારા એક સ્મિત (મુસ્કુરાહટ) માટે તરસતા હોય.
એક સૂકી લાકડી ઓછામાં ઓછું પડવાથી બચાવી શકે છે, પરંતુ એ સંતાન જે મા-બાપના ઘડપણનો સહારો ન બને, તે લાકડી કરતાં પણ વધુ ખરાબ છે. એ માતા-પિતા જે જુવાનીમાં તમારી દરેક જીદ પૂરી કરતા હતા, આજે તમારી બેદરકારીના બોજ નીચે દબાઈને ડસકાં ભરી રહ્યા છે.
સમય ચોક્કસ પાછો ફરે છે, સાવધ રહો!"
