👈🏻 અનોખું સ્મિત............🤓🤏🏻

"ઝલીલ (અપમાનિત) સાહેબ, ચા લાવું?"

પ્રખ્યાત સિંધી લેખક અમર જલીલ સાહેબે ઇસ્લામાબાદમાં એક બંગાળી રસોઈયો રાખ્યો. હવે સ્વાભાવિક છે કે, માણસ જમવાનું તો જબરદસ્ત બનાવતો હતો પણ તેની ભાષાનું ઉચ્ચારણ કંઈક અલગ જ હતું.

જ્યારે પણ મહેમાનો આવતા, તે ખૂબ જ આદરપૂર્વક પૂછતો:

"ઝલીલ સાહેબ! ચા લાવું?"

મહેમાનોની આંખો ફાટી જતી, અને જલીલ સાહેબના કપાળે પરસેવો વળી જતો.

જલીલ સાહેબે પ્રેમથી ઘણી વાર સમજાવ્યું,

"દીકરા! હું જલીલ છું… ઝલીલ નથી!"

પરંતુ પેલો માણસ પૂરા આત્મવિશ્વાસ સાથે દરેક વખતે એ જ કહેતો:

"ઝલીલ સાહેબ, બીજું કંઈ તો નથી જોઈતું ને?"

જલીલ સાહેબ કંટાળી ગયા. અંતે એક બીજા બંગાળી મિત્રએ સલાહ આપી,

"સમસ્યા એ છે કે અમે બંગાળી લોકો 'જ' ને 'ઝ' અને 'ઝ' ને 'જ' બોલીએ છીએ. તમે તમારું નામ 'ઝલીલ' લખીને આપી દો, તે આપોઆપ 'જલીલ' કહેતા શીખી જશે."

આશાનું કિરણ દેખાયું. તરત જ કાગળ પર લખ્યું: ઝલીલ

હવે તો કમાલ થઈ ગઈ! જ્યારે પણ રસોઈયો બોલાવતો, ત્યારે કહેતો:

"જલીલ સાહેબ! ચા લાવું?"

પરંતુ તેનો લહેકો (ટોન) કંઈક એવો કટાક્ષભર્યો હતો જાણે દિલમાં હસવું દબાવી રહ્યો હોય.

હવે જલીલ સાહેબની મુશ્કેલી બમણી થઈ ગઈ હતી કારણ કે:

"પહેલા તે મને 'ઝલીલ' કહેતો હતો પણ સમજતો જલીલ હતો. હવે તે મને 'જલીલ' કહે છે પણ સમજે છે ઝલીલ!"