આત્મ-મૂલ્યાંકન (જવાબદેહી) માં એટલી ઊંડાઈ પણ ન હોવી જોઈએ કે પોતાની હાર સિવાય કંઈ નજરે જ ન પડે. માણસે ઓછામાં ઓછું પોતાની જાત પ્રત્યે દયાળુ (નમ્ર) હોવું જોઈએ. ભલે પગલાં લથડ્યા હોય, મહેનત અને લગનમાં કમી રહી હોય, તોય ક્યારેય પોતાની જાતને વધારે દોષ આપવાની જરૂર નથી. અને ક્યારેય પોતાની જાતથી નિરાશ પણ ન થવું જોઈએ.
---
એક સમય હોય છે જ્યારે માણસ જિંદગી માટે ઘણા સપના જુએ છે, આકાંક્ષાઓ પાળે છે, ઈચ્છાઓ રાખે છે. પછી સમય પસાર થાય છે, ઘણી નિષ્ફળતાઓનો સામનો કરવો પડે છે, વંચિતતાઓ જોવી પડે છે અને અંતમાં માત્ર એક જ સપનું બચે છે કે જિંદગીમાં ચેન (શાંતિ) આવી જાય અને બસ!!
—માઈક
