એકવાર તમે તમારા એક સ્નેહીના જનાઝા (અંતિમ સંસ્કાર) સાથે કબરસ્તાન પધાર્યા. કબરસ્તાન પહોંચીને તમે એક અલગ જગ્યાએ જઈને બેસી ગયા અને કંઈક વિચારવા લાગ્યા. કોઈએ અરજ કરી: "હે અમીર-ઉલ-મોમિનીન! તમે તો આ જનાઝાના વલી (મુખ્ય જવાબદાર) હતા અને તમે જ અલગ બેસી ગયા?" ફરમાવ્યું: "હા! મને એક કબરે અવાજ આપીને કહ્યું: 'હે ઉમર બિન અબ્દુલ અઝીઝ! તું મને એ કેમ નથી પૂછતો કે હું અહીં આવનારાઓ સાથે કેવો વ્યવહાર કરું છું?' મેં કહ્યું: 'ચોક્કસ જણાવ.'"

તેણે કહ્યું: "જ્યારે આ લોકો મારી અંદર આવે છે, ત્યારે હું તેમના કફન ફાડી નાખું છું, હું તેમના શરીરના ટુકડા કરી નાખું છું, બધું લોહી ચૂસી લઉં છું, માંસ ખાઈ જાઉં છું અને કહું કે માણસના સાંધાઓ સાથે હું શું કરું છું? ખભાઓને હાથોથી અલગ કરી દઉં છું, હાથોને કાંડાથી અલગ કરી દઉં છું, થાપાને શરીરથી અલગ કરી દઉં છું, અને સાથળને થાપાથી અલગ કરી દઉં છું, અને ઘૂંટણને સાથળથી, અને પિંડલીઓને ઘૂંટણથી, અને પગને પિંડલીઓથી અલગ કરી દઉં છું."

આ ફરમાવીને હઝરત ઉમર બિન અબ્દુલ અઝીઝ રહમતુલ્લાહ અલૈહ રડવા લાગ્યા અને ફરમાવ્યું: "દુનિયાનો મુકામ (રોકાણ) ખૂબ જ ઓછો છે અને તેનો ધોકો (છેતરામણી) ખૂબ વધારે છે. આમાં જે ઈજ્જતદાર છે, તે આખિરતમાં ઝલીલ (અપમાનિત) છે; આમાં જે દોલતવાળો છે, તે આખિરતમાં ફકીર છે; આનો યુવાન ખૂબ જ જલ્દી ઘરડો થઈ જશે." (અલ-આકિબહ ફી ઝિક્ર અલ-મૌત - અલ-અશબિલી, પાના નં. 191)