અરબમાં એક સ્ત્રી હતી તેનું નામ ઉમ્મે જાફર હતું. તે અત્યંત સખી (ઉદાર) હતી. તે લોકોમાં એવી રીતે વહેંચતી હતી કે જમણા હાથને ડાબા હાથની ખબર ન પડે.
કેટલાક દિવસોથી તે એક રસ્તેથી પસાર થવા લાગી. તે રસ્તા પર બે અંધ માણસો બેઠા રહેતા. આ બંને અવાજ લગાવતા. એકનો અવાજ હોતો:
"ઇલાહી! મને તારા ફઝ્લ-ઓ-કરમ (કૃપા) થી રોજી અતા કર."
બીજો અંધ કહેતો:
"યા રબ! મને ઉમ્મે જાફરનું બચેલું અતા કર."
ઉમ્મે જાફર આ બંનેના અવાજ સાંભળતી અને બંનેને આપતી.
જે વ્યક્તિ અલ્લાહની કૃપા માંગતો હતો, તેને બે દિરહામ આપતી જ્યારે (ઉમ્મે જાફર) ની કૃપાના ચાહકને એક શેકેલી મરઘી આપતી.
રસપ્રદ વાત એ છે કે જેને મરઘી મળતી, તે પોતાની મરઘી બીજા અંધને બે દિરહામમાં વેચી દેતો. ઘણા દિવસો સુધી આ સિલસિલો ચાલતો રહ્યો.
એક દિવસ ઉમ્મે જાફર તે અંધ પાસે આવી જે ઉમ્મે જાફરની કૃપા માંગતો હતો અને તેની પાસે સવાલ કરતો હતો, અને તેને સવાલ કર્યો:
"શું તમને સો દીનાર મળ્યા છે?"
અંધ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. તેણે કહ્યું:
"ના! મને માત્ર એક શેકેલી મરઘી મળતી હતી જે હું બે દિરહામમાં વેચી દેતો હતો."
ઉમ્મે જાફરે કહ્યું:
"જે અલ્લાહની કૃપા માંગતો હતો, હું તેને બે દિરહામ આપતી હતી અને તને શેકેલી મરઘીમાં દસ દીનાર નાખીને આપતી રહી."
અંધે પોતાનું માથું કૂટવાનું શરૂ કરી દીધું.
તે ચીસો પાડવા અને બૂમો પાડવા લાગ્યો:
"હાય મારું નસીબ, કાશ મેં આવું ન કર્યું હોત. હું બરબાદ થઈ ગયો."
ઉમ્મે જાફરે કહ્યું:
"ચોક્કસપણે અલ્લાહની કૃપા માંગનાર સફળ છે અને માણસોની કૃપા માંગનાર વંચિત (મહરૂમ) છે."
મનકૂલ (નકલ કરાયેલું)
