ફ્યોદોર દોસ્તોયેવસ્કી તેમની નવલકથા "અલ-મસાકીન" (પૂઅર ફોક) માં કહે છે:
"કદાચ હું જલ્દી મરી જાઉં, ત્યારે કોઈ મને યાદ નહીં કરે, અને ન તો મારી કબર પર કોઈ રોકાશે. કેટલાક લોકો જે મને જાણતા હતા તે કહેશે: તે શરીફ અને સારો માણસ હતો, અને કેટલાક બીજા કહેશે: તે કમીનો અને ઘટિયા હતો.
મારું પાનું જિંદગીના રજીસ્ટરમાંથી વીંટી લેવામાં આવશે, અને મારા આવવાનો કોઈ સંકેત બાકી નહીં રહે. જિંદગી મારા પછી પણ એવી જ ચાલશે જેવી પહેલાં હતી, તેમાં કંઈ નહીં બદલાય, સૂરજ રોજની જેમ ઉગશે અને સાંજે આથમી જશે.
એકમાત્ર વસ્તુ જે બદલાશે, તે મારી ગેરહાજરી હશે.
અને આ રીતે મેં મારી આખી જિંદગી બેચેની અને શંકામાં વિતાવી દીધી, તેનાથી ડરતો રહ્યો જે થઈ ચૂક્યું છે, અને તેનાથી પણ જે થવાનું છે, પોતાને ભૂલી ગયો અને બીજાની વાતોમાં ગૂંચવાયેલો રહ્યો."
