ગઈ રાત્રે, એક છોકરી ઇનબોક્સમાં આવી અને સલામ કર્યા પછી કહ્યું: "તમે 'સ્ત્રી' અને 'સ્ત્રીઓના પડદા (પરદા)' પર ખૂબ લખો છો, પડદો તો દિલનો હોય છે."

મેં કહ્યું: "ખોરાક ખાધા/ચાવ્યા પછી ક્યાં જાય છે?" તેણે કહ્યું: "પેટમાં."

મેં કહ્યું: "પેટ સુધી પહોંચાડવા માટે ખોરાક ક્યાં મૂકવો પડે છે?" "સ્વાભાવિક છે, મોંમાં."

મેં કહ્યું: "તો હું પણ એ જ સમજાવવા માંગું છું, જે રીતે ખોરાક પેટમાં જાય છે, પણ ત્યાં પહોંચાડવા માટે તેને મોંમાં મૂકવો પડે છે; તેવી જ રીતે પડદો દિલમાં હોય છે, પણ દિલ સુધી પહોંચાડવા માટે તેને માથા પર રાખવો પડે છે."

થોડીવાર વિચારીને તે ફરી બોલી: "કેટલીક છોકરીઓ તો દુપટ્ટો ઓઢીને પણ 'બાપડદા' (મર્યાદિત) નથી હોતી, તો પછી...?"

મેં કહ્યું: "કેટલાક લોકોને તો ખોરાક પણ હજમ નથી થતો, ઉલટી થઈ જાય છે; આમાં વાંક 'પડદા'નો કે 'ખોરાક'નો નથી, સમસ્યા 'મેદા' (જઠર/પેટ) અને 'દિલ'માં છે."

— મનકૂલ (અવતરણ)