રોજી-રોટીની ચિંતાએ (ફિક્ર-એ-માશ) બધી લાગણીઓને ઠંડી પાડી દીધી,

રસ્તાઓ પર દિવસ પસાર થઈ ગયો અને લોથપોથ થઈને ઘરે પાછા ફર્યા.

સમયના આ તેજ પ્રવાહમાં આ તે કંઈ જિંદગી છે?

સવાર પડી તો જીવતા થઈ ગયા, અને રાત થઈ તો મરી ગયા.

— હઝીન લુધિયાનવી